நோ மீன்ஸ் நோ


சமீபத்தில் வெளியாகி பரவலாகப் பேசப்பட்ட பாலிவூட் திரைப்படம் Pink. வன்புணர்வில் தொடங்கி வடகிழக்கு மாநிலத்தவர் சந்திக்கும் இடையூறுகள் வரை பேசியது இந்த படம். ‘நோ மீன்ஸ் நோ’ என்ற ஒற்றை வாசகத்தில் ஒரு பெண்ணிற்கான தனிமனித உரிமயையை அழுத்தமாய் சொல்லியது. படத்தில் எனக்கு மிகவும் ஆறுதலான விஷயம் என்னவென்றால் இந்த கதையின் நாயகிகள் மூவரும் சாதாரணமானவர்கள்.

Continue reading “நோ மீன்ஸ் நோ”

Nothing to write about!

And suddenly I have nothing to write about. A long night at work – I wanted to write about it – how tiring and hopeless situations you grow into at around 2.30 am in the morning typing in some code that you are no longer sure of. I wanted to write about that. I wanted to take a shot at poetry – dead of a night – smoky chilled air – rains – thunderstorms – trees wavering like tresses of the love I deserved – I might have jotted down the perfect poem for the moment. I wanted to write about my struggles. I would  have liked to finish my debut novel  in a one night’s shot. I wanted to write a tale – a disarming one or maybe even a spooky one that would leave me in despair by the end of it – perfect setting of a night and an under-construction would-be corporate building – cranes, dump-trucks, excavators all lying dead like there never was any life in them. I wanted to make new metaphors and similes- like a bulldozer’s night sleep  or lie like a windowpane!  Continue reading “Nothing to write about!”